• tony'sMelody

Once we're Warriors

Bijgewerkt: 12 mrt 2018

Trading war-stories.


Dit segment: is only for the


– Brave and the Stupid – Braggen and boasten over je heldendaden of total failures. Beiden intense ervaringen, en vaak redden/ behoeden je erkende failures nu, Je weer van rampen in de toekomst. Dus misschien zijn je ongelukken nu, je redding later. En blijkt, wanneer je er later anders tegenaan kijkt. Je huidige nederlaag, in feite je grote winst later in het leven te zijn.

't Is vaak maar net hoe je het bekijkt. Dat heet levenservaring, misschien wel wijsheid, en goed/ slecht hoort bijelkaar. Je kan het een niet waarderen zonder het ander.


Disclaimer: Er zullen die dag, genoeg onschuldige supporters, winkelende burgers, winkeliers en een buschauffeur, een ontzettend traumatische dag hebben gehad. Mijn excuus.

Sinds de meeste daders nu zelf kinderen hebben, kan ik voor een groot gedeelte van hen denk ik ook gelijk excuus aanbieden.



Paradigme: Van je nederlagen een winst maken (leermoment voor later). Als je dapper genoeg bent, van je winst een nederlaag maken.


Heldendaden komen in alle gradaties voor. Mocht jij per ongeluk iets goeds voor jezelf, of iemand in je naaste omgeving hebben gedaan. En er is werkelijk niemand die daar een bedankje of waardering voor over had. Misschien lukt het hier als jij je glorie herhaald.


Romantiseren mag, zelfs overdrijven is met mate toegestaan. Liegen niet, en situaties/ prive anonimiseren. Tekst/ beeld/ geluid, alles is toegestaan. Legendes maak je zelf, met je maten.


Gedeelde historie is levende historie, als je blijft verhalen, opscheppen en lachen erover. Blijft het leven, legende. Verbind het jouw heden/verleden/toekomst met alles en iedereen in het heden/verleden/toekomst. En sta je in principe nooit alleen.


Sterke verhalen, net als intelligente vrouwen, worden met de jaren alleen maar mooier. Onze heldendaden in het verleden/ heden, worden in de toekomst sowieso glorieuzer. Altijd, zeker aan de bar, dus ik zal maar beginnen met de heldendaden. Kan je lachen achteraf.

Legendes maak je zelf, met je maten. Ik begon laatst naar aanleiding van een stuk op GS ook weer aan legendarische veroveringen en belegeringen van steden in andere provincieen te denken.

Ik zal de uitkomst alvast verklappen. We wonnen. glansrijk.

We veroverden onze eigen waanzin in een orgie van geweld en onwetende hilariteit. en werden legendes. In iedergeval voor de 5 dagen dat we voorpagina van de regionale krant haalden. Dat was gigantisch. Voorpagina krant de volgende dag. DUIVELSRIT NAAR ..

“ .. beesten- nog nooit zoiets meegemaakt”- “Nooit meer – “40 jaar in't vak,“


En dat vijf dagen lang op z'n minst een kolom op de voorpagina. totale hysterie, en dan ben je 16 jaar oud. Dan voel je je top hoor. Dan glans je. Ik zal bij het begin beginnen. Ik hing op school al. Loerde wat minder dan nu. Ik, mijn maatjes waren de o.g.'s vh hangen op het schoolplein. Brugklas he, namen gelijk de boel over. Wij waren heel erg druk niet in het klaslokaal te zitten. Vandaar ook, dat je je nog kan verbazen over hoeveel mensen wonderbaarlijk wel kunnen tafeltennissen. Dat doe je dus in de garderobe of kantine waar dat ding staat 4,5 of 6 jaar lang. Die plek werd gekoloniseerd door iedereen die aan het spijbelen was, of zijn huiswerk nog moest regelen.

Maar goed, er zaten in die groep ook altijd twee, drie voetbal hooligans. Grote verhalen altijd, maar mijn leeftijd 14, 15, 16. En van alles wat, blank, zwart, moluks, gestoord echt alles hing met ons. Toen waren er sowieso nog geen religieuze scheidingen waarneembaar in de maatschappij.

En die gasten zeiden altijd dat ze bij de 'harde kern' van de supporters hoorden. Ja, ja, dacht ik altijd als ze weer spliksplinter fris in Aussie vertelden over matpartijen op zondagochtend. Of zaterdagnacht, en de rest van de week.

Ja ja dacht ik. Was nogal sceptisch aangelegd, maar kon de lol en waanzin wel waarderen.

- side note. twee dingen. 1. de Harde Kern is altijd en overal geweest en zal altijd Zijn. Dat is geen woord dat door mij bedacht of geintroduceerd is. Iedereen van voetbal, mc's, hulpdiensten, volksbuurten en leger kent die term of iets vergelijkbaars. De harde kern van een organisatie is precies dat. Het is geen woord of term, het is een staat van Zijn. De kern en ziel die altijd doorgegeven werd. Die buigen niet. Nooit. 2. een van die jongens stompte ooit iemand in de stad, ook een hooligan, op vrijdagavond voor zijn kop. Zaterdag krijgt hij praatjes dat ze hem maandag wel teruggaan pakken en bezoeken op onze school.

(Ik was die maandag ziek, heb alles gemist. Was heel erg met mij. trieste jeugd. Ik was 'sochtends vaak ziek. 's middags als iedereen het huis uit was vaak weer kerngezond).

Dus die maandag komt die maat van me met een bijna 200 man sterke vriendenclub/ prive militia op school aanzetten. Lekker autistisch, zoek je ruzie!? Werkelijk?, oh k. Hij, was toen 17, 18 of zoiets. Dat had ik graag willen zien, ik denk dat ze gewoon in de oprit naar het terrein al niet meer verder konden.)

Maar dat wist ik toen nog niet. Ik was nogal skeptisch omdat ik een tijd daarvoor met andere hooligans, minder hilarische tak wat zakelijker, ook al een wedstrijd had bezocht. Een thuiswedstrijd, zelfde vak. dus, was ze al wel tegengekomen

Nou, dat was niet veel soeps hoor. Na al die verhalen. Ten eerste het spel voetbal intereseerde me echt geen zak toenertijd. Maar daarvoor was ik ook niet meegegaan. Puntje bij paaltje, daar stonden dus 300 man van mijn club te zwoegen tegen 6 van de andere club. Die zich ook nog staande hielden letterlijk, aan een boompje.

Dat vond ik, jong en onschuldig als ik was, toen al redelijk ineffiecient. Snapte ook wel dat je justitie problemen zoekt, en daar niet geldelijk voor gecompenseerd wordt. Ik was toenertijd werkelijk onschuldig, maar zag het nut niet echt ervan in. Dat moest iemand mij nog maareens uitleggen, later. maar snapte zwakzin wel.

Maar met die jongens waar je mee hangt doe je alles samen. Soort zoekt soort. Dus op een gegeven moment zeggen die hooligans uit die groep.

Hey, deze keer moet je echt mee, uit wedstrijd ver weg. We gaan uit, we gaan los. Dat is echt wat voor voor jou.

“ga je mee”

– Ja natuurlijk. Dat was het eerste wat ik zei.


“Wat gaan we doen “

– was het tweede wat ik zei.


Ja, dat misbruikt worden zat er al vroeg in bij mij. Ik kan nogal enthousiast reageren op de verkeerde momenten en plannen Soms valt het goed, soms tegen. En ze kennen me, dus ze wisten wie ze vroegen. … Dan en dan, zo en zo laat rijden we naar parkeerterrein. – Yup, got it. Ik, en mijn maatje maar eens mee met voetbal, Uit !


Rellen, okay dan.

(multi-culti kansenparels dat we waren, suri, afrikaans, turks, kaas, moluks en marokkanen).

Serieus, afkomst/ status/ geloof was wel het laatste waar wij ons druk over maakten. Geloof was sowieso iets wat je ouders deden.


Er moesten statements en reputaties gemaakt worden. En wed strijden en Kampioensbokalen opgehaald worden, in juist die stad. Door ons, de uitverkorenen. de clan

Kwaadschiks, uiteraard.

Het begon al op weg er naar toe. Volgens mij waren we met 6/ 700 man. kan ook 1300 man zijn. Laat ik het houden op 7 touringcar bussen vol met brutale apen.

Eén van de echte harde kern gasten, één generatie ouder. Had een zelfgemaakte bom meegenomen.

En die zat bij mij in de bus, logisch. Of wij zaten bij hem in de bus. Die was dus was dronken en zwaar agressief die bus ingestapt. Drugs weet ik niet, maar die had zich de hele nacht en ochtend vooraf een stuk in de kraag gezopen, en zichzelf een oorlog aangepraat. (Hij, die jongen met die bom en lege fles drank op schoot. Niemand wou naast hem zitten, maakte met iedereen ruzie, vergeten aan te lijnen en dan dit.

Die jongen was net een oudere, gekkere generatie (20-25). En in hun wereld al op weg legendes te worden. topgozer buiten voetbal om, een monster bij het stadion in de buurt, in prive altijd Chill, werkelijk. Vriendelijk en open. Niemand zag kleur of matjes. En als je al kleuren zag, dan alleen de kleuren van je club en stad. Hij is later heel goed terrecht gekomen hoorde ik. Aangepast gedrag gaan vertonen in het openbaar, en rijk geworden.

Maar goed, Toen was het ochtend, en we waren al los.

Iedereen in de bus wist al dat ie een bom mee had. Ik dacht leuk, 20 strijkers aanelkaar etc. Wist ik veel.

Ga nooit knutselen met explosieven. Hier is je verhaal, hier is je levenservaring.

De chaos en hilariteit was compleet en totaal. Voor/achter, links/ rechts, onder/ boven, iedereen was bezig zijn ding te doen. De lachspieren losmaken is een goede opwarmer voor de rest vd dag. En de housemuziek Knalde, zomaar. Dat was toen ook redelijk nieuw. En in sommige, veel situaties heel gepast. Knallen. Ik had pas door dat er echt wat aan de hand was, toen er in de bus geknokt werd. Uiteraard bij de meest brutale en chagerijnige aap van die dag in de buurt. Nog weer oudere en gekkere, grotere en wel gespierde generatie stelde orde op zaken. Want we reden nog steeds niet.

– De hele caravaan was toen net compleet stop gezet, of weer net op gang gekomen. Maar de buschaffeurs, onze denk ik, hadden de hele caravaan stilgezet langs de kant. Die wilden niet meer verder. geen meter. Alleen maar weer retour, leeg. cao of niet. geen sprake van.


“Beesten zijn het !” – Yes,

Dus, onze Rocket-man avant la lettre, stuk in de kraag, had in al zijn wijsheid maar besloten om bij het terug de bus ingaan, na plaspauze halverwege de reis door het land. De buschauffeur bij binnenkomst te gaan bedreigen.

Met de bom. Waarom, niemand die het weet.

Misschien had hij haast, en snapte ook wel dat je het ijzer moet smeden wanneer het heet is. Want die apekoppen ad overkant ja, ja die kraken zichzelf ook niet. We rekenden op een warm welkom, hoopten erop. We stonden te trappelen, dus in zoverre had hij ook nog wel gelijk.

Hoe ik hem inschatte, zal e.e.a. zich als volgt hebben afgespeeld: Buschauffeur ziet lastpak naar buiten vallen, zo de trap af, grommend. Ziet de zelfgemaakte explosief en de persoon die het vasthoud nu echt ! Panikeert, terrecht, hevig en kan niet anders dan staren naar die waus. Die nu weer scheldend terug komt lopen richting bus.

Buschauffeur wil zijn eigen ogen niet geloven. Is in een overtreffende trap van ongeloof geschoten. En kan niet anders dan gebiologeerd staren naar die jongen met dat slechte humeur en de tot dan toe, kras- en schokbestendige explosief.


– En dat moet je nu net niet doen bij hem. Te lang aankijken.


Zelfs niet als je goed met hem was, je weet maar nooit. Dus die zal wel gelijk gevraagd hebben wat de buschauffeur zijn fokking probleem was. Die scheepsbootcilinder-grootte bom onder z'n neus hebben gedrukt. – En hem verteld hebben, dat die bussen harder dan 80 kunnen, en dat het gaspedaal rechts zit.

Die hele bus was aan het rellen, ik denk alle bussen, het was fantastisch op de snelweg. Niets dat ons kon tegen houden. Dus je krijgt weinig mee van omgeving.

Hoe ik het mij herinner. We reden, buschauffeur zal tijdens rijden contact gezocht hebben met collega's in andere bussen en hoofdkantoor. Halverwege zijn uitleg onderbroken zijn door hoofdkantoor en full emergency stop langs de weg gedirrigeerd zijn.


De hele caravaan... Full-Stop!


Daar stonden we.



Ɣ


Kill,


afwachtend, op zoek naar iets om te veroveren, te overwinnen. Jezelf te bewijzen, aan je maten te bewijzen, aan de wereld. I am/ for WE are. Oppermachtig samen. wij, de clan!

De gedeelde geschiedenis in het verschiet of al achter ons. Voor ons, in het zicht. De glorie die de onze zou worden, Moeten worden.


en een eigenwijze buschauffeur.


Die in zijn eentje uiteindelijk, angstig en alleen, maar knuisten stevig gesloten in de zakken, Toch maar weer de baas bleek. Hij had namelijk de sleutels uit contact getrokken. En ik ga geen bus rijden. En ik, iedereen, of niemand was in staat of had de kunde om die bus, heel, op tijd, en met ons erin op de juiste plek te krijgen.

Iedereen, zelfs de normale supporters, was uit zijn plaat. Die reis die was hilarisch, je moest wel los. D'r was niemand in staat die bus heel op/ of door het slagveld te rijden.

Daar stond het leger. Daar stonden wij – Still.

Wat doen we.. wie neemt de leiding en lost dit op. Want nogmaals, die apekoppen ja, ... etc etc..

En wat ik vernam was, dat ze ons uitgedaagd hadden. We stonden op afspraak. Vandaar al die bussen misschien? Dus, uit waardering kom je dan wel op tijd.

Dat explosief van die jongen afpakken durfde zelfs de grootste gek niet. Dat stond nog los van het feit dat hij, halverwege de ochtend al, rijdend, bijna gejumpt was door ouderen toen hij zijn knapzak op scherp zette. 10 min nádat hij iemand gedreigd had terplekke in de bus op te blazen. Tijdens een luidruchtige en zinloze woordenwisseling.

(die 10 min waren heel scherp, als je begrijpt wat ik bedoel. Zoet, maar scherp. Sommige vibraties voel je hoe dan ook.)

Dus nu met slagveld in zicht, ging afpakken al helemaal niet meer. Hij stond zelf ook op scherp (al jaren). Hoe dan ook, je kan niet met een zwaar explosief tussen je in gaan worstelen of risico's nemen. En met hem praten enzo overreden was uitgesloten.

Ik was waus, happy asf mate, heb niet alles meegekregen. Hoe ze hem hebben kunnen overtuigen, moet wel adequaat gebeurd zijn. Dacht dat de uitkomst van de onderhandelingen met hem, de harde kern en het hoofdkantoor was: dat hij moest beloven, de knapzak te sluiten, het laatste uurtje geen ruzie meer te zoeken, én dat ding niet meer op schoot. Maar gewoon in het vak oid. Wel binnen handbereik.

Achteraf bezien, was dat denk ik; Onze, en hun grootste verdienste en winst van die dag.


Hem redelijk genoeg krijgen om mee te werken, op dat moment. In die staat. Dat kan je als een echt wonder beschouwen.


We kenden hem. Allemaal,

we kenden hem goed/ hilarisch/of slecht, heel heel slecht.


--


We kenden hem allemaal,


maar zaten in hetzelfde schuitje en bus.


Het zijn geruchten en praatjes. Maar die oudere groep jongemannen (20-25) was echt op verkeerde momenten heel erg wild. Twee jongens van die groep waren altijd samen aan het front, zij aan zij vochten ze altijd tegen anderen. Ze deelden uit en konden incasseren.

Die ene was 100% Kaas, die ander 50%. had immigratieachtergrond ouders. Dus dat ze allemaal nazi's bij hooliganisme zijn, was 25 jaar geleden al onzin. Misschien in UK/ It.

Dus, op gegeven moment krijgen ze weer ruzie met elkaar (wel vaker), vechten, logisch. Maar tijdens het vechten steekt die kaas die andere neer. Shit.

– Het schept een band samen strijden, die sterk is, die zelfs waanzin kan overleven, tijd en afstand kan overleven. En ook, de volgende weekenden heb je mekaar wel weer nodig, uitwedstrijden!

Dus hij goedgemaakt, zware uitwedstrijd opkomst. Maar die gozer nog steeds in de hechtingen. Hebben ze de hele wedstrijd in en buiten het stadion in een cirkel om hem heen gelopen. Er kwam niemand bij hem en zijn verband in de buurt.

(Dan kon ie er toch nog bij zijn en alles meemaken, hoefde hij niks te missen).

Kijk, hij stak je neer, maar stond het volgende moment wel de hele dag klop voor je op te vangen, en bier voor je afterekenen.

Bloedbroeders/ Strijdmakkers.


Ik was skeptisch over die hele scene en cultuur.


Wat ik later pas begreep, is dat samen genieten van overwinningen en succes, dat dat het nu precies de moeite waard maakt. Samen.


Een leeg kasteel is geen rijk leven. Wanneer je succes deelt krijgt het de echte meerwaarde. Geld hoeft niet perse welvaart te betekenen.

Ik kan wel stellen: dat je meer plezier hebt van: beiden/ samen een mazzel van 600,- de man , dan in je eentje van 1200,-

Ik heb dat letterlijk meegemaakt. Waardeloos (genotservaring) in je eentje. Legendarisch met zijn allen. Het was minder geld, maar veel, veel meer waard. Denk ook dat de lach van je compagnons aanstekelijk werkt. En de verhalen die steeds mooier worden. Dan kan je nog een keer van je mazzel of onverwachte succes genieten Gedeelde vreugd, is dubbele vreugd. Daar ben ik van overtuigd. Die gedeelde geschiedenis schept positieve connecties met de mensen om je heen. Zelfs als je ze niet ziet.

En wat werd er gewonnen die dag. We gingen om te veroveren, en niets dat ons kon tegenhouden. We reden, weer. Nu was het echt aan.

Misschien hadden ze al vernomen dat we eraan kwamen, op tijd en in getal. Misschien was er wel nooit een afspraak geweest. Whatsapp bestond nog niet. Googlemaps ook niet. Maar we hadden onze buschauffeur, die gas gaf. Met reden. Die wou hoogstwaarschijnlijk gewoon de veekar lossen en linea recta aan de lege terugreis beginnen. 'k Geloof niet dat hem dat gelukt is. Want de rit was nog lang niet afgelopen. Volgens mij deed hij ook de hilarische rit terug naar huis.

Maar zover waren we nog niet D'r moesten punten gescoord en gemaakt worden. Stadsharten, infrastructuur en strategische doelen bestookt worden. We kwamen voor oorlog. We kwamen voor Kwaadschiks.

Die jongen met die bom, was het laatste restant heenreis stil. En chagerijnig.

Wij niet, wat een rit. We kwamen aan in een roes van lol en rage. Een roes van Vikingen die net op stoom komen met het plunderen en misbruiken van een gebied of streek. De roes, net als de woede was van ons.


De stad was verloren... De tsunami die alles zou overspoelen, aanraken, kwetsen en vernietigen. Waren wij. En we voelden ons fantastisch. We zouden die andere supporters en stadshart met de grond gelijk maken, en dan optrekken naar stadion. Dat was het plan, en daar zouden we wel verder zien. Hoe, wie of wat? Wie maakt ons wat. En trouwens, dan had je maar niet teveel praatjes moeten hebben voordat we kwamen.

“We zijn er” stadsgrenzen voorbij, muziek ging zachter en de adrenaline steeg. We hadden stenenregen verwacht maar er kwam niks. De bussen, gek genoeg, reden naar het stadshart/ stationsplein.

Dead-on-target. Werkelijk. 7 bussen vol hyperactieve jongemannen. En een bevolking die niet op onze komst en ambities gerekend had. Laat staan dat ze er tegen bestand of op voorbereid waren. We waren bij binnenrijden al aan het loeren of we groepjes van hen zagen. Maarreh, het bleef ijzig stil, koel zelfs. Vreemd, niets van de agressie en ambitie die er bij ons in de bussen heerste.

Ik, ik ben geen voetbal-fan, dus zou hun kleuren niet weten of herkennen, maar ik deed dapper mee, met het loeren. Dat beviel me toen ook al goed. Gelukkig maar. Misschien dat half nederland al wist dat we kwamen en durfden ze de gok niet aan om ons op te wachten. Maar politie/ marechaussee oid zou nu ook wel weten wie, wat en barbaar er in de bus zat. Tic, Toc Te laat,

we Waren.

Onwerkelijk en werkelijk onverwachtse kalmte buiten en binnen de storm We stroomden naar buiten als een golf, een ziedende golf die op alles wou klappen en stuklopen. Maar er was geen vijand in getallen op dat plein die ons bestormden. Diegenen voorop hadden vuur verwacht, achterin bij de manschappen daalde het naar smeulen. Iedereen voorop, begon te rennen. Te zoeken naar die stumperts die nu zouden weten Wie wij waren. Nou zouden voelen Wat wij waren. Welke dwaas durfde ons te tarten, die zou nu zijn prijs betalen.

Er stroomden minimaal 7 bussen in een halve cirkel leeg op dat plein, naast het stadshart en winkelstraten. Jongens voorop begonnen te rennen. Die zochten het op. Je kon vooraan sowieso niet stil blijven staan. Want die gasten bleven uit die bussen stromen.

Dus er werd gelijk gejaagd door kleine groepjes van ons vooraan. Die zagen politie, niet gegroepeerd. Gingen ze gelijk op af. De rest begon het stadshart synchroon af te lopen. We konden elkaar door de zijstraten blijven volgen en horen. Contact houden en aanmoedigen. Er werd al geknokt her en dere maar dat was niet de echte strijd.

Maar de massa achter mij vertraagde, zoekende naar vijand of richting.

Niemand die ons op stond te wachten. Vreemd, hinderlaag stadion? niemand die het wist. Het werd een beetje a-synchroon. Onze energie en op knappen staande geweld, en de vreemde normaalheid van de binnenstad. Die wij onder het peinzen door, vakkundig ah slopen waren.

Een binnenstad die verschrikt opkeek toen er in een keer 7 bussen met hooligans losgelaten werd. En iedereen stroomde de bussen uit naar buiten, duwde diegene voor je vooruit. Klaar voor het acute gevecht. Kom dan!.

Mensen begonnen al te rennen, vooruit. Richting stadion, zoeken. Straten afkammen in groepjes. Aanwijzen waar supporters of politie zich ophielden. Dat ging redelijk automatisch. Je hebt maar een paar jongens voorop nodig, verschillende straten, de rest volgt en je dekt alles af. Zeker met zo'n onverwachts getalsovermacht.


Mensen moesten wel bewegen en vooruit want er was geeneens ruimte om stil te staan. Maar er zat geen richting aan de energie, het brandde zichzelf hoogstwaarschijnlijk al uit. Wegens gebrek aan echte weerstand.

We stonden (als movement/ kinetic force) weer,

_ Still.


Hoe versla je de gekte? met nog meer waanzin?


Wie !? maar Wie ook anders!?


Wie anders dan die humeurige jongen had de oplossing. Wie anders Kraakte de hele zooi op zijn KOP. Wie was, in feite de enige die die lont mocht vasthouden.

WIE ANDERS ! ? Rocket-man


,was het juiste antwoord.

Dat was het toen, netals nu.

Wie anders dan Hij, bracht weer wat leven in de zwakzinnige brouwerij !


--


There's so many different worlds So many different suns

And we have just one world But we live in different ones